Represión ideolóxica na C.I.G

A Fronte Obreira Galega  (F.O.Ga.) quere denunciar publicamente a campaña de represión e persecución interna  que esta padecendo nos últimos  tempos na Confederación Intersindical Galega (C.I.G.), e que se traduce en despedimentos de asalariados da central sindical, aperturas de expedientes, falla de respecto as minorias etc., polo simple feito de pensar diferente ou por pertencer a calqueira das correntes que non están integradas na "maioria sindical". A C.I.G. debe ser unha ferramenta que temos os traballadores e traballadoras galegos para defender os nosos intereses e os do noso País, e nela collemos todos e todas como foi sempre.

Chamamos a todolos afiliados e afiliadas defender a pluralidade e a democracia interna como valores fundamentales da central sindical como establecen os seus estatutos, valores que entendemos están en serio perigo hoxe.

 

Porque tamén somos C.I.G e queremos unha galiza Ceibe e sin explotación nin represión.

Onde vades a mandar os vosos fillos a estudar

http://www.vigoalminuto.com/2011/11/29/la-xunta-recorta-12-millones-a-la-ensenanza-publica-y-destina-247-a-la-privada/

Todos á cadea

http://actuable.es/peticiones/por-nacionalizacion-la-banca-y-enviar-prision-los

A responsabilidade polo desastre de Fukushima (Kezaburu Oé)

Fai non moito, lin unha obra de ciencia-ficción na que a humanidade decide enterrar cantidades inxentes de residuos radioactivos nas profundidades subterráneas. Non saben de que modo deben advertirllo á xeración futura, á que se lle deixará o labor de desfacerse dos residuos, nin quen debe asinar a advertencia.

O mellor e o máis rápido é abolir a enerxía nuclear e suprimir a radiactividade de raíz.

Desgraciadamente, a situación xa non é un tema de ficción. Estamos endosando unilateralmente as nosas cargas ás xeracións futuras. ¿Cando abandonou a humanidade os principios morais que nos impedían facer algo así? ¿superamos un punto de inflexión fundamental na historia?

Despois do 11 de marzo, quedábame levantado todas as noites ata ben tarde vendo a televisión (un costume recentemente adquirido tras o desastre). Houbo un xornalista de televisión que foi a mirar nunha casa coas luces acendidas nunha zona que, polo demais, estaba ás escuras debido ás ordes de evacuación. Resultou que unha egua estaba de parto e o propietario era incapaz de irse do seu lado. Ao cabo duns días, o xornalista volveu visitar a granxa e viu á egua e ó seu potrillo no interior ás escuras. A expresión do propietario era sombría. Non permitiran que o poldro saíse a correr en liberdade porque sobre a herba caera choiva contaminada polo material radioactivo.

A crise levouse vidas que moitas persoas seguen intentando recuperar. ¿ Qué mensaxes podemos transmitirlles a esas persoas e de que modo? Eu tamén necesito oír esas palabras e a persoa á que recorrín en busca de orientación é o físico Shuntaro Hida, que estivo falando sobre os perigos da exposición do país á radiación desde o bombardeo atómico de Hiroshima.

Nunha entrevista publicada na edición de setembro da revista Sekai, Hida recomenda: "Se xa estiveron expostos, deben estar preparados. Resígnense. Díganse a vostedes mesmos que poden ter mala sorte e sufrir unhas consecuencias horribles ao cabo de varias décadas. Logo, traten de reforzar o seu sistema, fágano inmune todo o que poidan para combater os perigos da radiación. Pero ¿ será suficiente para protexerse o facer o esforzo de evitar comprar verduras que poidan estar contaminadas? É mellor tomar precaucións que non tomalas. Os materiais radioactivos seguen escapando de Fukushima, ata agora. Os alimentos contaminados infiltráronse no mercado, así que, desgraciadamente, non hai ningún método garantido para protexerse da exposición. Abolir a enerxía nuclear e suprimir a radiactividad de raíz é un modo moito máis rápido de abordar o problema".

Non quero transmitir estas palabras aos homes -os políticos, os burócratas, os empresarios- que intentan impor ás xeracións futuras a difícil tarefa de desfacerse dos residuos radioactivos que se xeraron e seguen xerándose por culpa dunha política enerxética que pon a capacidade de produción e a fortaleza económica por diante de todo o demais. Máis ben, quero transmitir estas palabras ás mulleres -as novas nais- que rapidamente se deron conta dos perigos que se lles expón aos seus fillos e tratan de encarar o problema de fronte.

Despois de que os votantes italianos rexeitasen a continuación das operacións nas súas centrais nucleares, un funcionario de alto rango do Partido Democrático Liberal de Xapón atribuía o resultado do referendo á "histeria colectiva", dando a entender que o poder das mulleres estaba detrás dos resultados. Unha muller italiana da industria do cine respondeu ao insulto dicindo: "É probable que os homes xaponeses véxanse empuxados á acción por unha histeria colectiva que pon a produtividade e o poderío económico por diante de todo o demais. Falo soamente de homes porque, estéase onde se estea, as mulleres nunca pon nada por diante da vida. Se Xapón non só perdese a súa condición de superpotencia económica senón que ademais caese nunha pobreza prolongada, ¡todos sabemos polas películas xaponesas que as mulleres superarían esas dificultades!".

Os bombardeos de Hiroshima e Nagasaki, a derrota de Xapón na II Guerra Mundial e a subseguinte ocupación do país polas forzas aliadas tiveron lugar durante a miña nenez. Todos eramos pobres. Pero cando se deu a coñecer a nova Constitución, impresionoume a repetición da palabra "determinación" no seu preámbulo. Enchíame de orgullo saber que os maiores tiñan tanta resolución. Hoxe, a través dos ollos dun home maior, vexo Fukushima e as difíciles circunstancias ás que este país enfróntase. E sigo tendo esperanza nunha nova firmeza do pobo xaponés.

Kenzaburo Oé, nacido en 1935, recibiu en 1994 o Premio Nobel de Literatura. Tras o inicio da crise na central nuclear de Fukushima 1, algúns músicos e escritores, entre eles Oé, publicaron unha declaración pedindo a supresión da enerxía nuclear. O 19 de setembro celebrouse unha concentración antinuclear no parque Meijí de Tokio. Este artigo foi publicado orixinalmente o 19 de setembro de 2011 en The Mainichi Daily News. Tradución de News Clips.

Fonte:El País

Traducido por FOGa empregando ferramentas provintes do Seminario de Lingüística Informática | sli.uvigo.es

As mentiras da austeridade, ... Por Serge Latouche

Serge Latouche [*]

28.09.2011

Fronte á sociedade do crecemento sen crecemento, o autor expón unha entrada na sociedade do decrecimiento, ou de prosperidade sen crecemento.

A "ricuperación" é o que se propuxo no cume do G20 de Toronto, un programa que anunciou simultaneamente a recuperación e a austeridade. O acordo final dese cume fíxose baixo unha síntese errada: a continuación da economía controlada polo rigor e a austeridade medida pola recuperación. A ministra de Economía francesa, que non era aínda presidenta do FMI, Christine Lagarde, arriscouse entón ao neoloxismo "ricuperación", unha contracción dos termos rigor e recuperación.

1º Rexeitamento da austeridade

A crise grega inscríbese no contexto máis amplo da crise do euro e dunha crise de Europa. E por suposto dunha crise da civilización da sociedade de consumo, unha crise que une crise financeira, económica, social, cultural e ecolóxica. A miña convicción é que resolvendo a crise de Europa e do euro, se non a crise da civilización consumista, resolveremos a crise grega, pero mantendo Grecia a golpes de préstamos condicionados por curas de austeridade, non salvaremos nin a Grecia, nin a Europa e afundiriamos os pobos na desesperación.

Rexeitar a austeridade é levantar dous tabús que son a base da construción europea: a inflación e o proteccionismo. As políticas arancelarias sistemáticas de construción e reconstrución do aparello produtivo, de defensa de actividades nacionais e de protección social, e as de financiamento do déficit orzamentario por un recurso razoado á emisión de moeda procreando aquela inflación moderada preconizada por Keynes, acompañaron o crecemento das economías occidentais da posguerra, "en verdade o único período na historia moderna no que as clases traballadoras gozaron dun benestar relativo". Estas dúas ferramentas foron proscritas pola contrarrevolución neoliberal.

Como todas as ferramentas, o proteccionismo e a inflación poden ter efectos negativos e perversos "efectos que se observan a día de hoxe pola súa utilización vergoñosa" pero é indispensable recorrer a estes de xeito intelixente para resolver socialmente de forma satisfactoria as crises actuais. Por iso, hoxe necesítase probablemente saír do euro, a falta de podelo corrixir. A moeda pode ser un bo servidor, pero sempre será un mal amo. Notamos que a recuperación da señora Lagarde non é a recuperación productivista de Joseph Stiglitz, é a recuperación da economía de casino, a da especulación bolsista e inmobiliaria, esencialmente. Para os gobernos vixentes, o slogan "recuperación e austeridade" significa a recuperación para o capital e a austeridade para as poboacións.

En nome da recuperación, amplamente ilusoria, do investimento e do emprego, báixase ou elimina o produto social e o imposto sobre beneficio das empresas. Renúnciase a toda imposición sobre os beneficios bancarios e financeiros, mentres que a austeridade asesta un duro golpe aos asalariados e ás clases medias e inferiores con descensos das remuneracións, redución de prestacións sociais, retroceso da idade de xubilación, etc. Para completalo e preparar a mítica recuperación, desmantélanse máis os servizos públicos e privatizamos de golpe o que aínda non o foi, con supresión masiva de postos (ensino, saúde, etc.).

Asistimos a unha estraña competición masoquista da austeridade. O país A anuncia un descenso dos soldos de 20%, enseguida, o país B anuncia que o fará mellor con 30%, mentres que o país C por non deber nada a ninguén se apresura a engadir medidas aínda máis rigorosas. Esta política de austeridade estúpida non pode procrear outra cousa que un ciclo deflacionista que precipitará a crise que a recuperación puramente especulativa non impedirá; e os Estados, sen substancia, xa non poderán esta vez salvar os bancos a golpes de miles de millóns de dólares. O problema, efectivamente, vén dado polo feito de que na práctica, a crise do endebedamento dos Estados é só unha parte do problema.

Polo que concierne á débeda pública, a súa anulación correría o perigo de afectar non só a bancos e especuladores, senón tamén directamente ou indirectamente aos pequenos aforradores que confiaron no seu Estado e en bancos, que realizaron investimentos complexos ás súas costas. Unha reconversión negociada (o que equivale a unha bancarrota parcial), como ocorreu en Arxentina despois do desmoronamiento do peso, ou logo dunha auditoria, como propón Eric Toussaint que determine a parte abusiva da débeda, é sen ningunha dúbida preferible. Nunha sociedade de crecemento sen crecemento, o que corresponde máis ou menos á situación actual, o Estado está condenado a impor aos cidadáns o inferno da austeridade. É para evitar iso para o que é necesario emprender unha saída da sociedade de crecemento e construír unha sociedade de decrecimiento.

2º Rexeitamento da "recuperación"

Bos espíritos, como Joseph Stiglitz, preconizan antigas receitas keynesianas de recuperación do consumo e de investimento para que se reparta o crecemento. Esta terapia non é desexable. Non é desexable, porque o planeta xa non o pode soportar, non é posible quizais, polo feito do esgotamento dos recursos naturais. Trátase de saír do imperativo do crecemento. Dito doutro xeito, de rexeitar a procura obsesiva do crecemento. Esta non é (e non ten que selo) unha meta por si mesma; xa que non constitúe o medio de suprimir o desemprego. Débese intentar construír unha sociedade de abundancia frugal, ou para dicilo como Tim Jackson, de "prosperidade sen crecemento".

O primeiro paso da transición tería que ser a procura do pleno emprego co fin de remediar a miseria dunha parte da poboación. Isto podería ser realizado grazas a unha relocalización sistemática das actividades útiles, unha reconversión progresiva das actividades parasitarias como a publicidade ou daniña como a nuclear e o armamento, e unha redución programada e significativa do tempo de traballo. Para o demais, darlle á máquina de facer billetes e establecer unha inflación controlada (digamos máis ou menos 5% ao ano) é o que preconizamos.

Por suposto, este fermoso programa é moito máis fácil de anunciar que de realizar. No caso de Grecia, supón como mínimo saír do euro e restablecer o dracma, probablemente inconvertible, co que iso implica: control dos cambios e restablecemento das aduanas. O necesario proteccionismo selectivo daquela estratexia arrepiaría aos peritos de Bruxelas e da Organización Mundial do Comercio. Desta parte esperaríanse represalias e tentativas de desestabilización exteriores asociadas con sabotaxes de intereses lesionados desde o interior. Este programa parece a día de hoxe moi utópico, pero cando esteamos ao fondo do marasmo e da verdadeira crise que nos está axexando, parecerá desexable e realista.

Conclusión

Na estratexia grega antiga, a catástrofe é a escritura da estrofa final. Aquí estamos. Un pobo vota masivamente por un partido socialista cuxo programa era case socialdemócrata que, sometido á presión dos mercados financeiros, impón unha política de austeridade neoliberal obedecendo ás conminaciones conxuntas de Bruxelas e do Fondo Monetario Internacional. O euro impón a Grecia rexeitar democraticamente esta imposición, como fixo Islandia. Está claro que na súa maioría, o pobo grego probablemente non aceptaría, ou en calquera caso non facilmente, as consecuencias da rupturas co euro (repudio polo menos parcial da débeda pública, expulsión de Europa, embargo dos países "expoliados", fuxida de capitais, etc.). Pero "o sangue e as bágoas" seguindo a fórmula de Churchill, xa están aquí, só que sen esperanza da vitoria. O proxecto do decrecimiento non pode aforrar este sangue e aquelas bágoas, pero polo menos, abre a porta á esperanza. O único xeito de escaparse diso, desexámolo ardentemente, sería lograr sacar a Europa da ditadura dos mercados e construír a Europa da solidariedade, da convivencia, este cemento do lazo social que Aristóteles chamaba "philia".

Fonte: Tradución: Carole Charraud - En Diagonal
Orixinal en francés: 'A double imposture da rialance' - 26 de setembro de 2011
Fonte: http://www.decrecimiento.info/

Texto traducido, ao Galego, por Ártabra 21, apoiando-se nos recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo. 

[*] Serge Latouche, é licenciado en ciencias políticas, filosofía e ciencias económicas. Profesor emérito de economía da Universidade Paris-Sud (Orsay), é especialista en relacións económicas e culturais Norte-Sur e en epistemoloxía das ciencias sociais. É tamén autor de "Sobrevivir ao desenvolvemento" e "A aposta polo decrecimiento".

Serge Latouche no buscador de Google:Acceder

Unha lectura arredor do decrecemento.

Tres Feridas

Por Manolo Freiría.

Fixome a prensa de hoxe tres feridas. A da morte, a da escasez e a da mentira.
A primeira foi a morte da ilusión no lider Boliviano Evo Morales. Atopei na sua elección unha ledicia fonda e veraz, a crenza de que existía a posibilidade de que un home electo, un POLÍTICO, transmitira e actuara en consonancia co desexo do seu pobo, das suas bases, da sua terra e natureza. As fotografías dos diarios e do televexo, amosaronme o 15M de Evo. Si, resistindome a creelo, porque non me petaba, mais que nada, o lider indixenista lanzaba as forzas violentas contra seu propio pobo, para evitar maiores males e violencia.
Decatome logo de que por moi indixenista que se diga un mandatario, en definitiva, remata empregando a violencia contra do seu propio pobo para facer prevaler a súa idea - ou a que lle mandan manter- xa non sei... e iso si, logo ordeará que para ser legal, debese renunciar o uso da violencia.
(Medrame a ferida intermedia... a dor de que sexa necesaria a autodefensa e bater tanto como nos indíxenas baten, nun ollo por ollo cicais exento de sentido, pero moralmente satisfactorio).
A mentira é un pecado capital, no sentido humano. Un home nace infectado co virus da vida e a virtude da verdade. En canto perde esta virtude, troca nun ORCO, nun non morto stokeriano, exento da sua condición de home, relegado e condenado a perpetuidade - porque non hai redención para os crimes contra dos irmáns humanos - a ser un simple e vil bípedo áptero implume. Coñezo a moitos de eses. Non os envexo, non. A FERIDA DA MENTIRA.

( O responsable destes actos sempre é o cacique de turno, sempre... sempre será culpable da violencia que exercen seus subordinados sobre o pobo.As disculpas a tempo pasado son auga de café usado.)

A ferida número dous foi a do déficit no cal incurrimos a partires do día de hoxe. 27 de Septembro do 2011. Os seres humanos xa consumimos os recursos que o Planeta é capaz de rexenerar nos 365 días de periplo arredor do pai Sol. Os habitantes do planeta quedamos a deberlle a Gaia 3 meses... e iso coas leis actuais é sentencia de deshaucio. Calqueria xuiz expulsaríanos do noso fogar: O Planeta Terra.. 3 meses de pufo... ainda que contemos coa ventaxa de que temos tan enmerdallada nosa casa que non existen candidatos a habitar este lugar... igual por iso nos deixan quedar un pouco mais, a ver si somos quen de aboar a débeda que temos cos nosos tataranetos, que é con eles con quenes a xeramos.
Non abonda, ademais, considerar exclusivamente a cantidade de CO2 xenerado reabsorbible, senon a capacidade de rexeneración da terra ( o chan ) e mais a sua capacidade e posibilidade de rexeneración. A comida dos humanos sae da terra, e xunto con ela a coexistencia da biodiversidade.E a BIODIVERSIDADE é a maior riqueza que temos neste planeta, que rematará o día en que todos estemos alimentados por máquinas e elementos sintéticos en xeito de píldoras. Doen a morte dos osos panda, e das pandas de baleas, pero mais debenos doer a desaparición das miñocas e das bacterias nitrificantes, deses pequenos bechiños que son para a terra como para nos o ar. ( A semiferida de hoxe é que respiramos un ar chungo chungo chungo, en xeral, pero non importa moito, porque purificalo significaría limitar o consumo, e entón, o parecer sería moi caro xa que non habería traballo para xente facendo autos e outros vendendo gasolina e outros facendo estradas e outros poñendo multas... un auténtico galimatías, que por tal, negome a aceptar, pero que parece que entende un organismo tan democrático como o FMI, e entón debe ser así) A FERIDA DA ESCASEZ.

A ferida número tres está na morte, non por ela en sí, senon pola ausencia. Temos recambio para as rodas dos autos, pero non para unha humana da categoría de
Wangari Maathai. Porque o Nobel da Paz ata conqueriuno un tal Obama, conquireo calqueira persoa negra de color negro, pero non se fabrican sustitutos nin clons para batallar con gallardía e impetu pola autoxestión do entorno e trocar este en sostible. Se non tedes leña, sementade árbores.
E nesta mensaxe atopase unha mensaxe impresionante para a humanidade enteira... se non tedes comida, sementadea, impedide que se apropien de ela; non aceptedes peixes, exixide redes, non queirades unha fábrica, buscade un traballo sostible... a semente de Wangari Maathai dí, así o entendo, que os recursos son limitados e como tales compre usalos. Que a riqueza do planeta é limitada, e que cando un acumula, quedase coa parte que tocalle a outro, ou ben no presente, ou ben no futuro. A FERIDA DA MORTE.

P.D: Os comentarios este video producenme unha notable repulsión, ata o noxo, e precisamente por kafkianos, vaime dar por telos en consideración..IN VINO VERITAS era antes, agora eche in televisión veritas... e como que non hai inferno creo que o que o enano -no sentido do irmá Celso Emilio Ferreiro- do tio este di é certo.

http://blogs.elpais.com/eco-lab/2011/01/como-se-calcula-la-huella-ecologica.html
http://www.wwf.es/noticias/informes_y_publicaciones/informe_planeta_vivo_2010/
foto: http://www.cuerpoyarte.com/2011-07-16/3193/tatuajes-de-heridas
http://es.wikipedia.org/wiki/Wangari_Maathai
http://www.elpais.com/articulo/internacional/Dimite/ministra/Defensa/Bolivia/represion/policial/marcha/indigena/elpepuint/20110926elpepuint_1/Tes
http://www.greenbeltmovement.org/w.php?id=59

Credit Default Swap, Primas de Risco e outras merdas financeiras explicadas para lerdxs

Introdución

Pepe é un traballador que vive nunha apracible viliña. Ten un soldo modesto co que leva unha vida sinxela, pero alberga sonos de prosperidade. Quere montar un bar para mellorar a súa situación económica. Estimou os prazos para empezar a obter certo rendemento económico ao bar: seis meses para montalo, e outros seis para telo funcionando a tope, repleto de clientes.

Como non ten o diñeiro necesario para montar o bar, a principios de ano pon á venda entre os seus veciños mil papeletas. Estas papeletas custan cen euros, e danlle dereito ao comprador a percibir 110 euros ao final do ano. Pepe cre que pasado un ano o bar xerará os beneficios necesarios para dar 110 euros ao comprador de cada papeleta: os cen euros que lle custou a este, máis outros dez de regalo por cooperar economicamente na realización do seu sono.

Pepe obtén así financiamento para montar o seu bar, 100.000 euros en metálico pola venda das papeletas, mentres que os compradores de papeletas obteñen 10 euros de beneficio por papeleta ao cabo dun ano: un bo pico sen facer nada.
Outros veciños toman exemplo da idea de Pepe, e igualmente poñen á venda as súas propias papeletas para financiar os seus proxectos.

O pobo énchese de papeletas, e finalmente habilítase un local onde os cidadáns se reúnen para intercambiar, comprar ou vender todas estas papeletas. Créase así a base dun Mercado de Papeletas. Posto que as papeletas están cambiado de mans constantemente, ao final do ano pagásese a cantidade convida ao portador destas, que non ten que ser necesariamente o comprador orixinal.
Estou nun apreto e necesito diñeiro. Hai seis meses cómprelle esta papeleta a Pepe por 100 euros, e dentro de seis meses o dará 110 euros a quen lla entregue. Véndocha por 105 euros: 5 euros de beneficio para o meu, que obteño neste momento, e outros 5 para ti, que recollerás dentro de seis meses.
-Trato feito. Sabes que Luis puxo á venda 2.000 papeletas a 100 euros cada unha e promete entregar 125 euros por papeleta ao cabo dun ano?
- Que pretende montar?
- Unha xeadaría no Polo Norte.
- Ese negocio vai ser unha ruína. Eu non compraría xamais esas papeletas, dubido que sexa capaz de devolver nin un euro do diñeiro que obteña coa súa venda.
- Ben, eu creo que ten algunhas opcións de éxito. Non obstante, posto que o negocio é arriscado en si, direille que llas compro soamente se me ofrece 150 euros ao cabo dun ano. Se, non que se busque a vida.
- Sabia decisión a túa.
Ao local chamarémolo Bolsa de Valores, e ás papeletas podémolas chamar Bonos ou Obrigas. Tamén poderiamos chamalas prestamos. Os 110 euros que pagara Pepe ao cabo dun ano son o Valor Nominal do Bono.
O alcalde decidiu apuntarse o carro do financiamento con papeletas: pretende recadar diñeiro para reparar a fonte da Praza Maior, renovar os farois do paseo marítimo e reconstruír a Ermida da Patroa do pobo. O Concello saca á venda as súas propias papeletas, que chamaremos Títulos de Débeda Pública.


Ademais, hai quen ten a idea de vender no Mercado tacos compostos por moitas papeletas. Estes tacos están formados por papeletas asociadas a diversos negocios; por exemplo, dez papeletas de Pepe, outras dez de Luis, e outras moitas máis doutros emprendedores. A finalidade destes tacos consiste en minimizar o risco de perdidas metendo nun mesmo saco papeletas de negocios con grandes posibilidades de éxito, como o de Pepe, xunto con papeletas de negocios con poucas posibilidades de éxito, como o de Luis.
Estes tacos son as Obrigas de Débeda Colateralizada, do inglés “Collateralized debt obligations”, ou CDO polo seu acrónimo anglosaxón. E no fondo non son máis que unha forma de tapar a merda escondéndoa debaixo da alfombra.

Tanto os tacos coma as papeletas poden ser adquiridos entre varias persoas, cada unhas das cales obterá ao final do ano unha parte correspondente á súa participación na compra destes. Algúns atesourados cidadáns do noso marabilloso pobo deciden xuntar os seus aforros e entregárllelos a expertos compradores-vendedores de papeletas para que os manexen e lles saquen un bo rendemento ao final do ano.
Estes expertos son os bancos de investimentos.

Os Credit Default Swaps

Posto que algunhas papeletas son vendidas por persoas que pretenden montar negocios arriscados, con poucas posibilidades de éxito, hai quen ofrece seguros para a compra de papeletas.
- Oe! Dixéronme que finalmente compraches papeletas de Luis, que accedeu a pagarche 150 euros ao final do ano, que tal se che vendo un seguro para esas papeletas? - De que me falas?
- Moi doado. Ti págasme 5 euros todos os meses, e se se anuncia que Luis se foi á ruína coa súa xeadaría e é incapaz de entregar a final de ano o diñeiro que prometeu, dareiche 150 euros por cada papeleta súa que me entregues. Xusto o que el debía pagarche.
- Tremenda idea! Así me sentirei moito máis seguro. E é que, certamente, a idea de montar unha xeadaría no Polo Norte é sumamente arriscada. Ti cres que aos esquimós lles gustasen os polos de amorodo?
- Non sei. Din que son xente rara. Talvez os de framboesa con labras de xamón lles fagan algunha graza.
Aos seguros para papeletas chamarémolos seguros de non pagamento de débeda, do inguas Credit Default Swaps, ou CDS polo seu acrónimo anglosaxón.
Algúns seguros tan só cobren a perda de valor das papeletas. Como pode perder valor unha papeleta? Doado. Se a metade do ano Luis fracasa coa súa xeadaría porque aos esquimós non lles gustan os xeados, venderá o carriño dos xeados e o seu gorro de heladero. Co diñeiro que obteña, pagase aos portadores das súas papeletas unha parte do que inicialmente conviñera en pagarlles por cada unha. Por exemplo, 50 euros. A aseguradora haberá de pagarche entón 100 euros por cada papeleta de Luis que ti teñas: a diferenza entre os 150 euros que Luis había de darche ao final do ano e os 50 euros que realmente che poderá dar por cada unha. Obviamente, seguirás tendo no teu poder as papeletas. Posto que Luis che dará 50 euros por cada unha e a aseguradora outros 100, finalmente obterás, dalgún xeito, os 150 euros que esperabas.
Isto é o que se chama liquidación por diferenzas. A liquidación física prodúcese cando se obtén o valor nominal das papeletas, o que se había de cobrar ao final do ano, simplemente entregándoas á aseguradora.
Nun momento dado, a alguén se lle ocorre unha estúpida idea: non será necesario ter papeletas para contratar un seguro de papeletas. Isto é, ti podes contratar un seguro asociado ás papeletas de Luis aínda que non comprases nin teñas nin unha soa delas na casa. Pagarás mensualmente as cotas do seguro, e se a metade de ano Luis quebra coa súa xeadaría, tan só tes que preocuparte de comprar papeletas de Luis na Bolsa e entregarllas a quen che vendeu o seguro. A aseguradora pagáseche entón o que había de pagar Luis se este tivese podido cumprir coas súas obrigas: 150 euros por papeleta se corresponde a unha liquidación física.
Aos seguros contratados sen posuír papeletas chámaselles CDS en descuberto, do inglés naked CDS.
Como estades a ver, estes seguros de papeletas resultan ser bastante flexibles. Máis aínda, as cotas que se pagan polos devanditos seguros poden ser non fixas senón variables, e dan para moitas especulacións que agora mesmo non veñen ao caso.

As Primas de Risco

E a todo isto, aparece no pobo un menda que se dedica a poñerlle nota ás diferentes papeletas. Este menda estuda o desenvolvemento de cada un dos negocios emprendidos mediante financiamento por papeletas, e se un negocio marcha vento en popa poñerá unha nota alta ás papeletas asociadas ao devandito negocio. Pola contra, poñerá unha baixa nota ás papeletas dos negocios que marchen mal. Dalgún xeito, esta nota reflicte a posibilidade de cobrar o diñeiro das papeletas ao final do ano. O menda non adoita ter problemas para acertar coa nota das papeletas asociadas a un negocio en concreto, pero adoita fallar cando se trata de poñelo unha nota global aos tacos de papeletas. E é que son demasiados negocios de distinta natureza metidos no mesmo saco.

Estas son as axencias de cualificación crediticia, que algunhas veces se equivocan sen querer; e outras, sen querer querendo.
As notas que pon este menda serven, entre outras cousas, para decidir canto se ha de pagar de cota para cada seguro de papeletas contratado.Estas son as primas de risco. Obviamente, os seguros para papeletas asociadas a negocios arriscados terán unha cota maior que os demas. Tamén serven para saber se se debe pedir máis ou menos diñeiro ao final do ano por unha papeleta posta en venda. Non é o mesmo comprar unha papeleta do idiota de Luis, que nada máis anunciar a súa proposta de negocio recibiu unha pésima nota por razóns obvias, que comprarlla a Pepe, ese home que sabe cual é o negocio máis seguro do pobo: montar un bar.

O xerme do desastre

Grazas aos seguros de papeletas e á posta en venda de tacos de papeletas, no noso pobo empézase a producir un perigoso fenómeno: a xente compra alegremente papeletas asociadas a negocios perigosos, con baixas probabilidades de éxito. Outros compran tacos de papeletas sen saber moi ben o que teñen dentro. Fano porque cren ter as costas cubertas pase o que pase. Os que no seu día foron investidores precavidos, demostran agora unha grande irresponsabilidade na compra de papeletas. O gran problema é que algúns deses investidores irresponsables son os banqueiros do pobo: non os que teñen bancos de investimento e traballan con cidadáns atesourados, senón os banqueiros de toda a vida que gardan o diñeiro daqueles pequenos aforradores que depositaron a súa confianza neles.


Pasado un tempo, no pobo chégase a unha situación absurda. Contratáronse tantos seguros, a maioría deles en descuberto, que se se fosen á ruína antes do ano todos os negocios que se quixeron financiar vendendo papeletas, as aseguradoras terían que pagar en indemnizacións moito máis diñeiro que o valor total que suman todas as papeletas vendidas.
A situación resulta ser un “pelín” espiñenta, en tanto que as aseguradoras en realidade non teñen diñeiro con que pagar tales indemnizacións.
E é que os seguros de papeletas non foron regulados pola Concellaría de Economía do Concello. Así que as aseguradoras se dedican a vender seguros sen ter na caixa forte nin unha mínima parte do diñeiro que terían que desembolsar os seus clientes no caso de que, por exemplo, a xeadaría de Luis se fose ao garete.
Esta graciosa situación prodúcese grazas á desregularización do mercado financeiro.

NOTAS FINAIS: Estímase que o 80% dos CDS contratados son ao descuberto. Moitos dos CDS contratados utilízanse para especular a curto prazo coas cotas dos seguros (spreads). A finais do 2007, había CDS contratados por valor de 62,2 billóns de dólares (un billón é un millón de millóns). Esta cantidade era entón superior ao Produto Interior Bruto de todo o planeta. Actualmente, a cantidade debe andar arredor dos 30 billóns de dólares. En marzo deste ano, o Chanceler alemán Angela Merkel dixo con respecto aos CDS ao descuberto: "Estes CDS equivalen a comprar un seguro contra incendios para a casa do veciño para logo prenderlle lume e gañar con iso diñeiro".

De incendiarios desalmados e confabulacións para enriquecerse arruinando a todo un pobo habemos falar en outra ocasión.

Educación négase a homologar un curso de “Normalización Lingüística” de 50 horas organizado pola CIG-Ensino